Een bijzonder duur plasje door Steve Shorrock

Gent 11/1/09

Voorbije maandag besloot ik om het begin van mijn 56ste jaar op Aarde te vieren. Stom om te doen, ik had het moeten weten.

Ik zong en speelde wat gitaar in een gezellig kleine kroeg in het centrum van Gent. het was een intieme en vrolijke aangelegenheid, niks mis mee.

Mijn vrienden hadden wat research gedaan kwamen tot de vaststelling dat één van de dingen die ik het meest mis in mijn leven, een cd-cassettespeler is. Vrij onverwacht na mijn optreden kwamen zij mij ééntje geven. Geluk! Het ideale kadoo voor mij, spiksplinternieuw and volledig verpakt in een grote doos. Ik herinner mij nog stralen en gloeien. Ik was een tevreden mens ondanks de permanent moeilijke situatie.

Het was laat wanneer wij vertrokken in het koude en verlaten buiten. Ik hield niet van de gedachte dat ik en mijn gitaar en mijn kadoo moest dragen, maar een vriend van mij, Bob, stelde vriendelijk voor om samen met mij (en de doos) tot aan mijn deur te stappen. Niet tegenstaande de genereuze traktaties aan drank die mij te beurt vielen, liepen en praatten wij behoorlijk normaal.

Luister nu goed…

onderschikt in:2b Stories, Ontmoetingen, Steve Shorrock, Stories , Gent, Gentse Cafés, Politie, Stadsverhalen

Kom, kom weer, wie je ook bent…

Kom, kom weer, wie je ook bent, kom! Zoeker, vuuraanbidder of vriend van het verlaten. Kom! Kom ook al heb je je beloften 100 keer gebroken. Ons portaal is dat van de hoop. Kom zoals je bent. (Mevlana Celaleddin Rumi, 1207-1273).

Deze oproep van een Turkse Ottomaanse Emir, filosoof uit de 13^de eeuw, toen grote delen van Europa nog in de culturele duisternis gedompeld waren, maar toen de Ottomaanse cultuur haar hoogtepunt bereikte, zou ik willen richten aan al mijn vrienden. Aan alle vrienden die mij verraden hebben, aan alle vrienden die ik verraden heb,  en aan mezelf toen ik mezelf het mes in de eigen rug stak, het draaide in de gapende wonde van mijn onwetendheid en lage driften…Want dit is het pijnlijkste verraad, het verraad van jezelf, aan jezelf. Het ergste bedrog is het bedrog waarin we zelf geloven.

onderschikt in:2b Stories, Blog, Gentse Cafés, Ontmoetingen , Gentse Cafés

Een intercultureel Nieuwjaar

Mijn Kinderen wilden een Film gaan halen deze namiddag en daarna de hele vooravond film kijken. Ik had er geen zin in, wou onder de mensen zijn. Maar waar ga je naartoe op Nieuwjaarsdag? Toen ik bij een paar vrienden aan de bel hing om mijn Nieuwjaar te gaan wensen en een ‘dreupel’ te versieren kwam ik overal voor gesloten deuren te staan zoals Jozef en Maria van Nazareth. Dan maar op zoek naar een gezellig cafeetje. Het café in de buurt waar ze heel lekkere koffie hebben, en goede dreupels, en waar ik ook graag kom: dicht. Eergisteren vertelde D. mij dat het niet goed meer gaat met dat café. Het zou dus kunnen dat de koffie er minder lekker wordt in de toekomst, of erger nog dat het sluit. D. is een van de bekendste Horeca-uitbaters in Gent geweest. Hij is nu wel op pensioen maar weet nog heel goed wat er reilt en zeilt in de Horecawereld. Ik zal dus vroeg of laat op zoek moeten gaan naar een nieuw stamcafé, ik kan er nu maar aan beginnen dacht ik, een mens kan niet voorzichtig genoeg zijn tegenwoordig. Niet dat ik echt een stamcafé heb. Wel, in feite heb ik er verschillende, elk café heeft zijn eigen karakter, zijn eigen cultuur. Als ze me vragen waarom ik zoveel op café zit en nooit niet zat ben zeg ik altijd, gewoon uit culturele nieuwsgierigheid. Dat ze me niet geloven zal me een zorg wezen.

onderschikt in:2b Stories, Blog, Gentse Cafés, Intercultureel, Ontmoetingen , Gentse Cafés

De Meiboom planten in de Winter

Het begint structuur te krijgen dat metablogje van de Vliegende Karper. Vanavond de eerste Blog eraan gekopeld zonder dat ik alles zelf moest doen en drie keer uitleggen. Het was dan nog de Blog van de spitante Cedille.  Wat zeggen ze dat vrouwen geen verstand hebben van techniek, ik kom alleen maar mannen tegen die geen verstand hebben van techniek, of die peizen er verstand van te hebben en dan tegen een boom knallen met hun tank op Michelin banden.  Is dat verstand hebben van techniek?

Trouwens de Meta-Blog waar dat ik alles een beetje van afgekeken heb, Dandelion Salad,  is opgezet door een vrouw. De Technorati Authority van Dandelion Salad is 259.  Dat is bijna 2x de score van Indymedia.be en ze is nog maar 3 jaar bezig en doet alles alleen.

Maar nu ben ik moe, zo moe dat niet meer moe kan worden. Daarnet goot ik mij een glas azijn uit in plaats van water. Die plastiek flessen van tegenwoordig gelijken allemaal op mekaar. En ik heb al een sigaret aangestoken aan de filter ook.

Bon, maar we kunnen de Meiboom planten in “t putteke van de winter. Het ding heeft een sterk karkas nu, het zal niet meer omvallen. Het vriest dat het kraakt buiten en daar sta nog geen dak op onzen blog, maar dat komt wel. Ik zou hier alle medewerkes willen danken voor hun geduld en mezelf ook voor mijn geduld.  In Gent zeggen; “Nie Pleuen”. We zullen niet pleuen, ‘t is daar koud genoeg voor. Maar we zitten binnen en ‘t is hier warm .

Zie ook [IMC-Process] SUMMARY: Belgium Discussion

onderschikt in:2b Stories, Indruk, Ontmoetingen , Blog, Bloggen, Support

In de Negocito

De Negocito is een klein cafeetje op de hoek van de Brabantdam en de Abeelstraat. Als je van Sint-Anna komt op uw rechterkant. Loop er niet voorbij want een straat verder moet ge niet zijn.  De Gentse WinterFeesten zijn nu voorbij.  Toen ik naar een van de voorstellingen ging kijken, passeerde ik voorbij dat sympathiek cafeetje en bleef ik plakken. De prijzen zijn er democratisch, een stuk lager dan op de Korenmarkt en dat is lekker meegenomen want de horeca in Gent is de laatste jaren flink duur geworden. Vroeger zou zo’n café in Gent Café de la Commerce geheten hebben, maar dat mag niet meer van TAK. Op de Korenmarkt hebben we nog altijd restaurant Du Progrès, gelukkig zijn ze daar afgebleven tot nu toe want het is daar lekker en niet duur. Alhoewel dat weet ik niet zeker, het is al een hele tijd geleden dat ik daar geweest ben. Restaurantbezoek valt in feite buiten mijn budget.

Kijk zover is het gekomen dat een mens niet meer weet of hij er goed aan doet om reclame te maken voor zijn stamcafé, omdat het El Negocito heet. In Kroatië zijn voor de oorlog er losbarstte veel cafés en restaurants beschoten en vernietigd. Hoewel Gent is Brugge niet. Gent is een Open Stad.  Hier is de geest van de Gilden, die zich al in de Middeleeuwen verzetten tegen autocratische keizers en koningen gelukkig nog niet dood. Wie zich verzet tegen elk gezag dat zich niet kan verantwoorden is in feite een anarchist volgens Noam Chomsky. Een democraat moet altijd een beetje anarchist zijn. De Gilden waren ook een beetje anarchistisch.

Het is in feite schandalig dat TAK en aanverwanten op zo’n schandalige manier de geschiedenis misbruiken. Net als Milosevic en Tudjman gedaan hebben in Ex-Joegoslavië. Een interessante Blog voor die gasten is Bosanska istorija/povijest/historija forum. Maar ik vraag me af of ze nog genoeg Engels kunnen – om Leterme te parafraseren – om dat te lezen. Als je een taal niet meer spreekt of hoort dan verleer je ze. De leraars Frans van de school van mijn kinderen, wijzen mij erop dat een van de factoren, waarom het zo moeilijk geworden is om Frans te leren is, dat ze geen Frans meer horen. Mijn Grootmoeder, het was een ‘difficile’; ze kwam  uit de buurt van Brussel en alhoewel ik  mijn  jeugd heb doorgebracht in een onooglijk boerengat, leerde ik daar van kleins af al mijn Franse woordjes. Als we wat te veel zeurden en zeiden: ‘Kzou liever…’ zei ze: ‘Livre is nen boek’.

Louis Paul Boon is niet mijn lievelingsschrijver – ik heb hem wel graag gelezen – en toch heb ik mijn Blog genoemd naar zijn eerste boek. De Voorstad Groeit. Die titel is altijd in mijn oren blijven hangen. Een ander boek van Boon dat iedereen zou moeten gelezen hebben is het “Het Geuzenboek” zijn laatste boek. Het is misschien niet zijn beste boek, maar  het is vandaag de dag van de kleine dingen.  Hij heeft naarstig een en ander overgepend uit het historisch onderzoeksmateriaal dat hij geraadpleegd had, en net dat maakt het voor mij interessant. Hij heeft op die manier onze geschiedenis toegankelijk gemaakt zonder ze te vervalsen. Niet dat Louis Paul Boon het Copyleft principe uitgevonden heeft, hij heeft Internet nooit gekend, maar als hij langer had geleefd, dan  had hij nu ook een Blog gehad. Hij was altijd te vinden voor iets nieuws, voor een experiment.

Burgemeesters Voor de Vrede

Terug naar de Negocito. Ik ben daar onlangs Pol tegengekomen, de oprichter van Moeder Aarde. Nu is hij de bezieler van Burgermeesters Voor Vrede. Die hebben hun bureau in Ieper. Op de foto zie je Tadatoshi Akiba burgemeester Hiroshima  en voorzitter van de organisatie met de burgemeester van Ieper.

Leterme is ook van Ieper. We waren wat aan het zwansen. Ik zeg tegen Pol:

Hij kan misschien de bureaus dweilen bij jullie, als hij geen werk meer vind bij de Europese Rekenkamer, zijn vorige job. Maar wie weet smijten ze hem daar nu ook buiten. Pol, als hij komt solliciteren, ‘k zou hem toch de boeken niet laten doen.

Het schijnt dat er een nieuwe Premier in aantocht is, Herman Van Rompuy. Ik heb hem gelinkt naar zijn pagina in de Wikipedia. Een goede startplaats om een en ander over hem te weten te komen.

onderschikt in:2b Stories, Democratie, Gent, Gentse Cafés, Ontmoetingen, Taal , Democratie, Gent, Gentse Cafés, Herman Van Rompuy, Intollerantie, Taal