De Voorstad groeit

Een intercultureel Nieuwjaar

Mijn Kinderen wilden een Film gaan halen deze namiddag en daarna de hele vooravond film kijken. Ik had er geen zin in, wou onder de mensen zijn. Maar waar ga je naartoe op Nieuwjaarsdag? Toen ik bij een paar vrienden aan de bel hing om mijn Nieuwjaar te gaan wensen en een ‘dreupel’ te versieren kwam ik overal voor gesloten deuren te staan zoals Jozef en Maria van Nazareth. Dan maar op zoek naar een gezellig cafeetje. Het café in de buurt waar ze heel lekkere koffie hebben, en goede dreupels, en waar ik ook graag kom: dicht. Eergisteren vertelde D. mij dat het niet goed meer gaat met dat café. Het zou dus kunnen dat de koffie er minder lekker wordt in de toekomst, of erger nog dat het sluit. D. is een van de bekendste Horeca-uitbaters in Gent geweest. Hij is nu wel op pensioen maar weet nog heel goed wat er reilt en zeilt in de Horecawereld. Ik zal dus vroeg of laat op zoek moeten gaan naar een nieuw stamcafé, ik kan er nu maar aan beginnen dacht ik, een mens kan niet voorzichtig genoeg zijn tegenwoordig. Niet dat ik echt een stamcafé heb. Wel, in feite heb ik er verschillende, elk café heeft zijn eigen karakter, zijn eigen cultuur. Als ze me vragen waarom ik zoveel op café zit en nooit niet zat ben zeg ik altijd, gewoon uit culturele nieuwsgierigheid. Dat ze me niet geloven zal me een zorg wezen.

Met die kou had ik geen zin om zo ver naar het centrum te gaan. Straat in straat uit op zoek naar een café die open was. Dat Bulgaars café, ’t Scheepke, ook toe. Op den anderen hoek wou niet gaan want sta daar nog met teveel ‘plak’. Dan maar de wijk in. Op de Kasteellaan sla ik links de Ossenstraat in richting Beestenmarkt, of beter gezegd waar vroeger de beestenmarkt was. Het Gouden Hoofd: gesloten. Op de hoek van de Ossenstraat en de Slachthuisraat, een café dat mij intrigeert, maar waar ik nog niet binnen ben geweest, ook dicht. De Nieuwe Wijk het Sint-Baafs Dorp door. En eindelijk, café t’Hoeksken op de hoek van  de Gandastraat en de Kazemattenstraat was open. Nietegenstaande zijn Vlaamse naam is het een Turks Café, geen VZW, maar een doodgewoon café, zoals het Dambert of Trefpunt, of… in ’t centrum. Achter de toog staat een vriendelijke vrouw. Ik bestel een koffie, nu ik moe toegeven de dag na Nieuwjaarnacht is mijn articulatie altijd wat minder, want ze kwam met een pintje af. ‘k Zeg ‘heb ne koffie gevraagd, ik kijk haar vriendelijk aan en zeg, maar t’is goed, geef mij straks ne koffie, ’t zal er nog wel bij kunnen zeker. Maar vandaag moet ik toch een beetje opletten. Twee dagen achtereen in ’t sop is niet goed voor niemand niet.

Nog een koffie gedronken ook, wat zitten mijmeren en ‘k wil vertrekken. ‘k vraag om te betalen. 1 Euro 70? Ik reken ne keer na. Nee, dat kan niet, ook niet in een Turks café.  Dat pintje heeft ze mij niet aangerekend dus. Een goe begin van 2009 zeg ik zo in mijn eigen, ‘k ga hier nog een beetje blijven zitten. Ze hebben in ’t Hoeksken een pool biljart en ook twee Internet computers, 1 Euro voor een half uur. Op die computers zitten breedbeeldschermen van 23 inch of meer, ’t zijn serieuze blaften. Ik zou mijnen Blog wel eens willen zien op zo’n groot scherm. ’t Zag er goed uit. Tomme, een schrijffout in de linkerbovenhoek. Maar ja als we op Nieuwjaar ook al geen spellingfouten mogen maken. Op de moment dat ik wil aanloggen om ze te verbeteren, zie ik dat er in een andere pagina die ik nog maar juist aangepast had een kemel in de  CSS staat van hier tot in Jeruzalem. Kalm blijven jongen, laten staan. Ge zijt gaan wandelen om bij de mensen te zijn en u wat te ontspannen, die blog ga niet weglopen. ‘k ben dus niet aangelogd, maar ’t was goe om weten, dat als de deurwaarders mijn computer komen weghalen, dat ik in ’t Hoeksken ook aan mijnen blog kan werken. Onthouden.

Nog een Hoegaarden besteld, de URL van mijn Blog aan de bazin gegeven en wat zitten bladeren in een gazet die daar lag, komt er mij daar nu toch een schone Madam binnen. Maar ze ga mee haar rug naar mij zitten, Ze zit een beetje te babbelen tegen de bazin. Spijtig. Maar misschien toch beter voor mijn mentale gezondheid. Als ge van een schone Madam ’t zot in uw hoofd krijgt is er maar een manier om dat de baas te blijven: ‘run for your life!’ Dat wist Napoleon ook al te vertellen.

‘k Zeg we gaan nu maar naar huis gaan, die film zal wel al gedaan zijn. ‘k Was wel al een beetje in goede stemming, maar ‘k moest nog koken, dus ik mocht het niet te laat maken. In het terug keren zie ik dat het café op de andere hoek nu wel open is, ze waren nog wel aan het dweilen. Maar het was open volgens de bazin. De deur stond nog open om op te drogen, maar ik hield mijn vest aan en zette mij aan een tafel. Plezant café. Een beetje moderner dan ’t Hoeksken, maar ze hebben wel geen computers, wel veel andere machines waar ik niks van ken. Hier staat een jongere uitvoering van de bazin van ’t Hoeksken achter de toog, ook een Turkse. Krijg een heel hartelijke Nieuwjaar, ‘k geef enen weer en ‘k zit nog wat na te genieten als daar opeens diezelfde Schone Madam binnenkomt, die ook in ’t Hoekske zat. Ze gaat  aan de toog zitten. Dat is nen tref, dacht ik zo in mijn eigen? Nu ja De Karper,  zwom vroeger, toen hij nog lange afstand zwemmer was,in de Zomer  regelmatig voor de kusten van Marseille in het Haven Kwartier. De Karper kent een beetje zijn wereld. In Brussel was hij ook eens zoiets tegengekomen. Toen hij in het verkeerde Novo Hotel binnen stapte voor een afspraak, zat te wachten in de bar, een SMS kreeg:  ‘still waiting 15 mnts’. Hij zat in het verkeerde Novo Hotel en nam snel een taxi naar het andere. Toen werd hij ook al eens gevolgd door een heel schone Madam… De Karper dacht er toen ook het zijne van. Hij is toen eventjes naast die schone Madam gaan zitten nadat die afspraak in Novotel afgerond was en wist meteen hoe laat dat het was. Zou dat nu ook? Maar nu moest de Karper toch passen, met maar 15 Euro op zak zou hij toch niet te ver springen. En de rest van ’t verhaal? Ja da ga ik toch niet aan uw neus hangen zeker. Kunnen we hier iets uit leren? Ik denk het niet, of toch: in Brussel is er meer dan een Novotel, in Gent is er maar een.

A reminder:  Murphy’s law

Het racisme en seksisme van Burke-voorzitter prof.dr. Kinneging
Feministische filosofe Judith Butler tegen Europees racisme
J.A.A. van Doorn en het antisemitisme
Auschwitz en de haat tegen de ander
Racisme zonder ras

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 02/01/2009 door in Gentse Cafés, Intercultureel en getagd als .

The precautionary principle

The precautionary principle or precautionary approach to risk management states that if an action or policy has a suspected risk of causing harm to the public or to the environment, in the absence of scientific consensus that the action or policy is not harmful, the burden of proof that it is not harmful falls on those taking an action.

Categorieën

Fotos in Heirniswijk genomen

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Archief

Blog Stats

  • 11,753 hits

Sitemeter

%d bloggers liken dit: