De Voorstad groeit

Kom, kom weer, wie je ook bent…

Kom, kom weer, wie je ook bent, kom! Zoeker, vuuraanbidder of vriend van het verlaten. Kom! Kom ook al heb je je beloften 100 keer gebroken. Ons portaal is dat van de hoop. Kom zoals je bent. (Mevlana Celaleddin Rumi, 1207-1273).

Deze oproep van een Turkse Ottomaanse Emir, filosoof uit de 13de eeuw, toen grote delen van Europa nog in de culturele duisternis gedompeld waren, maar toen de Ottomaanse cultuur haar hoogtepunt bereikte, zou ik willen richten aan al mijn vrienden. Aan alle vrienden die mij verraden hebben, aan alle vrienden die ik verraden heb,  en aan mezelf toen ik mezelf het mes in de eigen rug stak, het draaide in de gapende wonde van mijn onwetendheid en lage driften…Want dit is het pijnlijkste verraad, het verraad van jezelf, aan jezelf. Het ergste bedrog is het bedrog waarin we zelf geloven.

Dat zat ik te bedenken toen ik naar Daniël en zijn vrienden zat te luisteren en dat citaat van die Emir las dat daar aan de muur hangt, kunstig op een groot houten plakkaat gebrand. Vrijdagavond is muziekavond in het Muzikantenhuis in de Dampoortstraat in Gent. Een hele reeks herinneringen kwamen weer naar boven.

Het was in 1993 dat ik Daniël ontmoette – ik ben slecht in het onthouden van namen – maar zijn naam wist ik direct. We hadden in onze buurt het eerste multiculturele feest georganiseerd. Het had plaats voor ons deur en van mij werd verwacht dat ik de zaken technisch een beetje opvolgde… terzelfdertijd was ik ook de speaker die de verschillende optredens aankondigde. Grappig in feite, want op een bepaald moment moest ik mezelf aankondigen. Ik heb toen ook een liedje gezongen. Gelukkig konden we het zo regelen dat de goochelaar, ook al iemand van Hand in Hand Macharius-Heirnis voor mij zijn liedje bracht en dat hij mij dan als volgend act aankondigde.

Een van de groepen die ik moest aankondigen en technisch begeleiden was de groep van Daniël toen, Dilber. 4 muzikanten, Zlatko, Daniël, Danjel en de op slagwerk de neef van Daniël maar die naam ontsnapt mij telkens weer, alhoewel Daniël hem nog genoemd heeft vanavond. Ik denk dat het komt omdat ik hem achteraf uit het oog ben verloren, de andere drie niet. Ik zie ze niet zo vaak maar toch geregeld.

Daniël is een Turk, een Wijn Turk – ja die bestaan ook en als je niet weet wat dat is weet dan dat er Turkse wijnen zijn, Marokkaanse wijnen… en dat er dus ook Muzelmaanse wijnboeren zijn net als andere wijnboeren – hij speelt piano en nog een hoop instrumenten. Hij is een van de vriendelijkste meest open mensen die ik ken. We hadden het ook over de anderen van Dilber, hoe ze elkaar uit het oog verloren zijn, soms een, totaal andere richting zijn uitgegaan… toch veroordeelde hij niemand: “Iedereen moet zijn leven leiden… zo is het”, zei hij. Om alle misverstand te vermijden, Dilber bestaat niet meer, Daniël was daar met andere muzikanten, nieuwe vrienden, maar ik wil het hier verder hebben over de muzikanten van Dilber in 1993 en later.

Dan is er Zlatko die zich nu Zlatan laat noemen. Hij is ondertussen getrouwd, heeft verschillende kinderen en werkt in het hout-atelier van de Kringwinkel in mijn buurt. Hij is ondertussen diepgelovig geworden. Toen hij hier aankwam als vluchteling uit Bosnië bespeurde je maar weinig religiositeit bij hem. Hij was heel actief in de anti-oorlogsbeweging hier, gaf spreekbeurten over en tegen de oorlog in Bosnië aan wie er maar naar vroeg. Ik probeer soms nog met hem over politiek te praten, maar het lukt niet meer… bon dan praten we maar over iets anders, over hout bvb, over meubels, er zijn zoveel onderwerpen waar een mens kan over praten met zijn vrienden.

Over Danijel maak ik mij zorgen. Hem heb ik de Gibson gitaar nog uitgeleend  voor het optreden toen. Hij had geen instrument meer, was alles kwijt.  Die Gibson, daar is ook een verhaal aan verbonden. Dat was de Gitaar die Geert bij mij in onderpand had gegeven. Maar nadat hij zijn pand betaald had heb ik ze hem natuurlijk moeten teruggeven. Een schitterende gitaar. Je mag er nog komen op spelen, troostte hij me. Heb ik gedaan, maar Spanje is ver, want daar woont hij nu, in Bilbao. Terug naar Dilber. Danijel is een Serviër, maar zijn naam wordt op Kroatische wijze geschreven, het is een beetje een trauma, denk ik. De ‘tussenvoeging van ‘j’ of ‘ij’ onderscheid veel Kroatische woorden van Servische: Djevojka (Kroatisch), Devojka (Servisch). Het zijn in feite dezelfde talen, of toch dialecten van dezelfde taal.  Danijel heeft in Belgrado muziek gestudeerd. Het was dus een professionele muzikant. Hij had talent, en nog. Maar…

Ik wil alleen de leuke dingen over hem kwijt. Toen hij in Joegoslavië, het was toen nog Joegoslavië, ondertussen is het Ex-…, toen hij in Joegoslavië werd opgeroepen om zijn legerdienst te doen, baalde hij zo van dat militair gedoe dat hij een manier zocht om daar weg te geraken. Het was toen nog geen oorlog. Hij probeerde verschillende methodes, maar het wilde maar niet lukken. Op een keer moest hij weer naar de medische dienst voor een onderzoek, hij had weer een of andere ziekte gesimuleerd, onze soldaat Zweik. Deze keer trof hij een knappe vrouw als arts. Ze onderzocht hem, ze zei hem vlakaf in zijn gezicht dat hij zijn klachten veinsde, dat ze dat kon bewijzen, maar ontsloeg hem toch van verdere legerdienst. Mooi verhaal.

Vrienden? Onlangs las ik over een enquête ofte sociologisch onderzoek bij de Vlamingen en hun vrienden. Vrienden moet je niet onderzoeken, je moet ze bezoeken.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 10/01/2009 door in Gentse Cafés en getagd als .

The precautionary principle

The precautionary principle or precautionary approach to risk management states that if an action or policy has a suspected risk of causing harm to the public or to the environment, in the absence of scientific consensus that the action or policy is not harmful, the burden of proof that it is not harmful falls on those taking an action.

Categorieën

Fotos in Heirniswijk genomen

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Archief

Blog Stats

  • 11,753 hits

Sitemeter

%d bloggers liken dit: