De Voorstad groeit

Een bijzonder duur plasje door Steve Shorrock

Gent 11/1/09

Voorbije maandag besloot ik om het begin van mijn 56ste jaar op Aarde te vieren. Stom om te doen, ik had het moeten weten.

Ik zong en speelde wat gitaar in een gezellig kleine kroeg in het centrum van Gent. het was een intieme en vrolijke aangelegenheid, niks mis mee.

Mijn vrienden hadden wat research gedaan kwamen tot de vaststelling dat één van de dingen die ik het meest mis in mijn leven, een cd-cassettespeler is. Vrij onverwacht na mijn optreden kwamen zij mij ééntje geven. Geluk! Het ideale kadoo voor mij, spiksplinternieuw and volledig verpakt in een grote doos. Ik herinner mij nog stralen en gloeien. Ik was een tevreden mens ondanks de permanent moeilijke situatie.

Het was laat wanneer wij vertrokken in het koude en verlaten buiten. Ik hield niet van de gedachte dat ik en mijn gitaar en mijn kadoo moest dragen, maar een vriend van mij, Bob, stelde vriendelijk voor om samen met mij (en de doos) tot aan mijn deur te stappen. Niet tegenstaande de genereuze traktaties aan drank die mij te beurt vielen, liepen en praatten wij behoorlijk normaal.

Luister nu goed…

Wij liepen door de Veldstraat richting Vrijdagsmarkt en mijn vriend Bob voelde de noodzaak om hem te ‘verlossen’. Hij overhandigde mij de kadoodoos en het was zelfs te groot om onder mijn arm te dragen, zelfs met mij gitaar op de rug…het is berekoud buiten!

Hoedanook… ik wacht op mijn vriend tot hij het zaakje afgehandeld heeft…tot plots…uit het niets komt een politiewagen tevoorschijn…en voor ik er erg in had was Bob al in de boeien geslegen en op de achterbank in de combi gezet. Ik was in shock, het gebeurde allemaal zo snel.Pas de dag erna besefte ik pas hoe vreemd het was dat die politiemannen zich ook niet tot mij hadden gericht…alsof ik daar niet was…ze lieten mij gewoon achter…in de vrieskou met wat wellicht eruit moet hebben gezien als gestolen waren,netjes vsthoudend onder mijn arm. Ze vertrokken gewoonweg. Dat is de laatste herinnering die ik nog heb van mijn verdomde verjaardag.

Ik werd de volgende dag wakker in mijn bed met een blauw oog, gebroken bril, geen nieuwe glanzende cd-speler, geen wondermooie oude gitaar en een hartverscheurende pijn. Ik draag nu en kapotte bril waardoorheen ik maar half kan kijken en ik kan mij geen nieuwe veroorloven, daar ik geen inkomen heb. Wat betreft de cd-speler… welnu ik veronderstel dat het een tijd zal duren vooraleer de mensen hun zuur verdiende geld zullen verzamelen om mij opnieuw iets te kopen…. en de gitaar… tien jaar terug kocht ik  die tot op de laatste penny, met het weinige wat over was van mijn vader zijn vermogen. Ze stond niet alleen symbool voor een deel mijn broodwinning maar vooral voor mijn vader zijn volledige leven!

Ze hielden Bob twaalf uur vast in een cel en nadat ze hem weer vrijlieten in de namiddag daarop, besloten wij om onze tocht terug over te stappen. Bob beleefd een beetje een cultuurschok in zijn eigen land (België), na tien maanden in  de Peruviaanse achterbuurten, waar hij gratis werkte met straatkinderen (waar blijkbaar iedereen het daar in het openbaar en in de straat plast). De politie gaven hem ook een klap terwijl hij geboeid in de auto zat. Hij verzekerde mij dat hij  zeker niet agressief was tegenover hen. Zoiets was hem niet overkomen in Peru.

Dit lijkt dus een duidelijk geval van het overreageren van jonge verveelde politiemannen die naar teveel Hollywoodfilms hebben gekeken. Nu willen ze hem ook nog eens 100€ aanrekenen voor het transport naar de cel. Wildplassen wordt standaard beboet met een vaste 60€ en heeft niks te maken met het boeien en opsluiten van mensen voor 12 zeer onvriendelijk uren. Flikkendag ten top!

Voor zover ik het kan vertellen, ik moet getript hebben en mijn bril en oogkas ergens op hebben gebroken. Ik heb een nachtmerrie-achtig gevoel en herinnering van mij op handen en knieën kruipend doorheen verlaten winkelstraten, koud, bloedend en blind, maar ik heb echt geen idee hoe ik zo plots in dit gat ben gevallen, dat zoveel pijnlijke gevolgen heeft.

ik heb alles geprobeerd dat ik maar kon bedenken om mijn bezittingen terug te vinden, in de hoop dat een eerlijke persoon ze heeft gevonden.

Ondanks het feit dat alcohol een rol speelde in dit kleine drama… ik weet zeker dat, als Bob niet had beslist om te plassen of als de politie niet was komen opdagen, dat ik de volgende dag een grote glimlach zou hebben en een grote dank voor al mijn vrienden.  Alles wat ik heb is deze ongewone schaamte en …. niets!

www.myspace.com/steveshorrock

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 13/01/2009 door in Steve Shorrock, Stories en getagd als , , , .

The precautionary principle

The precautionary principle or precautionary approach to risk management states that if an action or policy has a suspected risk of causing harm to the public or to the environment, in the absence of scientific consensus that the action or policy is not harmful, the burden of proof that it is not harmful falls on those taking an action.

Categorieën

Fotos in Heirniswijk genomen

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Archief

Blog Stats

  • 12,358 hits

Sitemeter

%d bloggers liken dit: