De Voorstad groeit

Conflict met Sociale uitsluiting op de Heirnis

1.0 Moeilijke start en opsplitsing van de Lochtingen

1.1 Start tuinactiviteiten van de Lochtingen

Na het conflict met Velt slaagde ik er in Mei 2015 met succes in om voor 10 mensen de toegang tot een perceel in de tuin van de Steinerschool te onderhandelen. Een elfde persoon, Dirk (75), werd geweerd door de tuinbouwleraar van de Steinerschool omwille van een belegen banaal conflict. Dirk heeft onder verschillende tuinbouwlereaars in die tuin gewerkt. Hij speelde wel nog een rol in de groep als specialist fruitbomen voor de perenboomgaard. Ikzelf kende de tuin van de Steinerschool (’t Eilandje) omdat een vriend van mij, een landbouwingenieur, er in de jaren 90 eventjes tuinbouwleraar was. Toen Stefaan Vervaet het voorstelde als mogelijkheid om onmiddellijk te kunnen beginnen tuinieren, in afwachting van toelating om in de perenboomgaard te tuinieren, heb ik in Februari 2015 de aanvraag gedaan bij de directie van de school.

Deze aanvraag werd zowel via mail als in een gesprek positief beantwoord. De Algemene Directeur verwees me voor de praktische afhandeling door naar de Directeur van het Secundair Onderwijs, en die kon de onderhandelingen dan weer niet beginnen omdat de tuinbouwleraar ziek was, alhoewel er een vervanger was, die ik zelfs 1x heb gesproken in de tuin met zijn klas. Pas toen ik in mei de echte tuinbouwleraar in de tuin vond met zijn klas kon ik eindelijk aan de onderhandelingen beginnen. Niet echt een vlotte start van wat een samenwerking moet worden, maar we moesten roeien met de riemen die we hadden. Als ik niet regelmatig was gaan kijken zou het waarschijnlijk niets geworden zijn. Martine W., een van de eerste leden van de Lochtingen (alleen Dirk en Ourdia waren er eerder bij), die ooit een zoon op de Steinerschool had zitten (maar hem vrij snel terughaalde), vertelde me dat ik een onderscheid moest maken tussen de ‘inner circle’, allemaal echte antroposofen die voor 100% achter Steiner staan, en de mensen die ze soms moeten inschakelen bij gebrek aan ‘echte antroposofen’. De geschriften van Steiner dateren van het begin van de 20ste eeuw. Vandaag zou men enkele van zijn teksten – onder andere zijn typologie – als klinkklare onzin bestempelen, met eveneens een duidelijke racistische inslag. Ik vraag me af hoe de ‘inner circle’ daar mee omgaat.

1.2 Opsplitsing van de Lochtingen in gang gezet door Jan V.

Jan V. aan wie ik de onderhandelingen met de Steinerschool voor 2016 had overgedragen wegens ziekte slaagde erin de groep, die feitelijk uit 11 mensen bestond in twee te splitsen. Pas later, toen het contract al getekend was, vernam ik dat in de overeenkomst tussen de Steinerschool en de Lochtingen nog slechts plaats was voor 5 mensen: Jan V., Katrien D., Divine C., Koen D. M. en Nadine T. (JKDKN). Alhoewel ik Jan V. gevraagd had mij verder op de hoogte te houden kreeg ik vanaf maart 2016 geen enkel verslag en geen enkele uitnodiging meer voor een Algemene Vergadering. Alles werd dus achter mijn rug bedisselt. Ik en de anderen werden dus al virtueel uitgesloten voordat er een conflict ontstond over de financiële malversaties door Jan van de subsidies van het ‘Wijk aan Zet’ project in de perenboomgaard van het Lousbergpark. Een reden werd hier nooit voor opgegeven.

Op een Algemene Vergadering door mij bijeengeroepen eind juni 2016 kwamen alleen Nadine en Katrien af. Daarna kwamen JKDKN niet meer naar de AV. Aangezien de tuin van de Steinerschool niet publiek toegankelijk is, dus ook niet geschikt voor buurtwerking, heb ik daarop niet gereageerd. Ik zag deze tuin vooral als een ideale plek om aan open compostering te doen wat we ook deden in 2015.

Iedereen heeft nu en dan eens een rustig moment nodig. De tuin op ’t eilandje is daar een ideale plek voor, maar die alleen voor uzelf willen houden is asociaal. De perenboomgaard is een alternatief, toch vind ik het spijtig dat de stad Gent niet meer inspanningen doet om van die tuin een oord van rust te maken, maar wel een dat publiek toegankelijk is. De mensen die in de blokken van het Scheldeoord wonen kunnen de tuin zien vanuit hun appartementen, maar ze mogen er niet in. Ik schreef daarover al. De tuinbouwleraar eiste samen met iemand anders van de ‘inner circle’ dat deze ‘posting’ van mijn blog verdween. Ik zwicht niet voor censuur, maar kreeg daarbij weinig steun van de andere leden van de groep. Ze waren bang om uit het paradijs verdreven te worden.

Er werden dus 5+1 mensen buiten spel gezet door JKDKN: Daniël V., Ourdia T., Mattias D., Perre V., Martine W. en Dirk V.. Ik tast in het duister wat daarvoor de motieven zijn. Rustig kunnen tuinieren? Op de cursussen van het Voedselbos schitterden ze door hun afwezigheid. Zelfs op ’t Eilandje tuinieren lijkt hen niet echt te interesseren. Het door ons ontgonnen perceel is intussen een verzamelplaats van (on)kruid geworden. Het fotografisch bewijs is duidelijk: vergelijk bvb teeltjaar 2015 met teeltjaren 2016 en 2017. Een tuin vraagt constante zorg, maar JKDKN hebben het zo niet begrepen. Volgens mij zijn ze ook niet in staat om harmonieus samen te werken, wat wel kon in 2015. Langdurige inzet van vrijwilligers is volgens de Gentse onderzoekers een meer algemeen probleem vandaag. Ik zal daar verder een oplossing voor proberen te formuleren bij punt 4.

2.0 Conflict over afwending projectsubsidies

2.1 Deftige mensen met rare streken

Divine C. is/was volgens haar eigen woorden actief als vastgoedmakelaar. Toch is ze niet te vinden in de officiële lijst van vastgoedmakelaars. Divine stookt wel graag de boel op. Al op de tweede AV waar ze aanwezig was, verliet ze tijdens een (niet geagendeerde) discussie boos de vergadering, chantage dus. Had ik wel al eerder meegemaakt. Werkt niet bij mij.

Jan en Divine zijn een twee-eenheid. In alle werkschema’s die we opstelden wilden ze altijd samen op de lijst staan, nooit individueel. Een verhaaltje om dit te illustreren. Toen ik op een moment bezorgd was over de tomaten, (Ze werden veel te dikwijls begoten en hebben dan uiteindelijk ook de plaag gekregen.), vroeg ik als inleiding aan Jan: “Wanneer gieten jullie vanavond?” (Ik wou dat ze de tomaten droog lieten staan.), antwoordde Jan botweg: “Dat zullen we wel zelf uitmaken.” Totaal naast de kwestie, en ik maar beleefd blijven en zeggen dat we voortaan de tomaten niet meer mogen gieten, dat te veel omgevingsvochtigheid een gevaarlijke schimmel in de hand werkt.

Om de saaiheid van mijn betoog toch een beetje te doorbreken, het verslag van een klein experiment dat ik laatst opzette samen met Perre tijdens de Rommelmarkt 2017 op Heirnis. We hadden een mand met platen (2 €), Dvd’s (1€) en boeken (1 €) buiten gezet. Er stond een grote pot bij waarop in grote letters KASSA stond en een simpel verklarend bord. Niemand is er bij gaan zitten. Wij bleven binnen. Er was alleen de sociale controle van de andere verkopers. Op het einde van de dag stelden we vast dat er een euro te veel in de pot zat. Conclusie, mits enige sociale controle zijn de mensen van de wijk en de typische bezoekers van rommelmarkten doodeerlijk. Mensen die zich wel aan elke sociale controle weten te onttrekken doen dat met een reden.

Wat mij vooral stoorde aan Jan was zijn neerbuigende houding tegenover gewone mensen. Toen we in de tuin een oudere gepensioneerde ontmoetten die Li hielp op haar perceel, bleek hij een gewezen klant te zijn van Jan als advocaat (i.v.m. de zoon van de man die iets mispeuterd zou hebben maar vrijgesproken is). Ik had voorheen al lange gesprekken gevoerd met die kerel. Je kon er perfect mee klappen. Maar Jan knapte zo snel als hij kon het gesprek af, dat die man met hem wou beginnen. Zijn neerbuigende lichaamstaal sprak boekdelen. Jan was duidelijk verveeld door die ontmoeting.

2.2 Financiële malversatie van projectsubsidies voor heggenschaar

Alhoewel de activiteiten op het eilandje duidelijk op een laag pitje stonden weigerden JKDKN in 2016 om ook maar een poot uit te steken aan de opbouw van de bakken, een door Wijk aan Zet gefinancierd project, dat ze mee onderschreven hadden. Er zijn elf versies geweest van het projectvoorstel. Iedereen heeft er via intensieve mailuitwisseling zijn zeg over gehad op de mailinglist. Achteraf komen vertellen dat ze niet wisten wat er in stond strookt niet met de waarheid.

Aangezien ik zag aankomen dat ik het allemaal zelf zou moeten doen, had ik aan Jan voorgesteld om de subsidies dan maar integraal terug te storten, maar dit werd mij door hem onmogelijk gemaakt doordat Jan 129 € van de bankrekening van de Lochtingen had gehaald voor financiering van activiteiten in de tuin van de Steinerschool. Deze tuin was tijdens de discussie over de aanvraag van ‘Wijk aan Zet’ subsidies expliciet buiten het project gehouden op aanraden van Stefaan Vervaet, de wijk-regisseur. Ik stelde daarom toen als alternatief subsidies bij de VLM aan te vragen voor onze activiteiten op ’t Eilandje. VLM beoordeelt een project enkel als nuttig tuinproject, voordelen voor de buurt zijn geen selectiecriterium. Bijgaarden heeft daar 5000 € aan overgehouden.

De beslissing om een heggenschaar aan te kopen en daarvoor het budget van ‘Wijk aan Zet’ te gebruiken om de 50m lange haag van de tuin van de Steinerschool te scheren in de zomer van 2016 is volgens Nadine unaniem genomen door JKDKN. Zij hebben mij daarover niet geraadpleegd, alhoewel ik, als hoofdaanvrager van de subsidies, er wel had moeten voor opdraaien. Ik stelde dat de wijkregisseur Stefaan Vervaet het gebruik van ‘Wijk aan Zet’ financiering niet zou aanvaarden voor het ’t Eilandje, wat hij omschreef als privé hobby. Op mijn verder aandringen is het geld dan uiteindelijk teruggestort.

JKDKN hadden via de website lochtingen.org de doelstellingen en de werkwijze van de Lochtingen onderschreven. Ik heb hun inschrijvingen nog altijd in mijn mailbox. Ze hebben ook zelf meegewerkt aan de verdere uitbouw van het huishoudelijk reglement (alle besluiten genomen ‘by consent’). Ze hebben verschillende afspraken daarin vervat geschonden. Een van die doelstellingen die weinig expertise vereist is: “een breed publiek laten participeren”. Zo betwistte Divine tijdens het tweede financieel dispuut over de aanzuivering van onze rekening dat ze ooit ingestemd had met onze promotiecampagne in augustus/september, tot ik haar de bewijzen daarvan voorlegde. Ze trad daarbij tevens op voor Jan en Koen. Daarmee gaf ze feitelijk impliciet toe dat “een zo ruim mogelijk publiek bereiken” hun totaal niet interesseerde.

De ene organisatie op een hypocriete wijze saboteren om er een andere op te richten is hun volste recht, we leven in een vrij land waar het recht van vereniging beschermd wordt door de grondwet, maar of het ook rechtvaardig is en de sociale cohesie in de wijk ten goed komt valt te betwijfelen.

3.0 Uitsluiting door buurtcentrum zonder opgave van reden

3.1 Terugkoppeling naar vandaag zonder tussenkomst van het buurtcentrum

Het nog overblijvende financiële dispuut met Jan, Divine en Koen heb ik intussen zelf opgelost, zonder hulp van Bieke Deleye (BD). Wat mij betreft is het conflict met JKDKN dus van de baan. Ik zie ook geen problemen om verder samen te werken met Nadine en Katrien. Divine, Jan en Koen hebben expliciet laten weten dat ze niets meer willen te maken hebben met de Lochtingen, maar dat is hun keuze. Wat mij betreft zijn ze nog altijd welkom, wel zou ik nu een schriftelijk ondertekend contract willen waarin ze aangeven dat ze zich gaan houden aan de doelstellingen en het huishoudelijk reglement.

3.2 Vage grond van uitsluiting: “een historie in het verleden”

Door terug aan de slag te gaan met het maaien van het gras in de perenboomgaard is mijn gezondheidstoestand in Juni 2016 flink verbeterd. Goed genoeg om de bakken van het Wijk aan Zet project zelf op te bouwen met enige hulp van Perre en James, een nieuw lid van de Lochtingen. Ik vraag aan een tijdelijke buurtwerker of ik het materiaal kan stockeren in het berghok. We gaan kijken, er is nog plaats, maar daarna hoor ik er niets meer van. Faciliteiten van de buurtwerking: noppes. Integendeel, krijg ik het op mijn nek van een andere tijdelijke buurwerkster dat die stenen en dat zand zo snel mogelijk moeten verdwijnen aan de ingang.

De onverschilligheid en inertie van de buurtwerkers ontmoedigden mij, waar ik had verwacht dat ze me zouden aanmoedigen. Als bijna alles af is ben ik uitgeput. Ik roep Ourdia nog op via mail om na te denken over het vullen van de bakken. Wat ze achteraf ook gedaan heeft echter zonder me nog te contacteren. Waarschijnlijk werkte haar mail niet. Ontmoedigd besluit ik dan maar om het project over te dragen aan het buurtcentrum met de uitdrukkelijke vraag aan zowel Bieke Deleye als aan Josefien Maes om betrokken te blijven. Maar zo hebben zij het niet begrepen. Ik moet mijn sleutels en badge voor de perenboomgaard afgeven.

Bakken door Ourdia opgestart

Op het moment dat ik terug volledig hersteld ben vraag ik om te mogen meewerken in de bakken die ik zelf gedurende meer dan 100 uren heb opgebouwd, in de tuingroep ondertussen gevormd door Bieke Deleye via een flyer en een open deur met slechts 2 nieuwe leden. (de zo gezegde derde, Joke is gewoon een gepensioneerde buurtwerkster in de wijk , die het nooit opbracht ook maar een vriendelijk woord tegen mij te zeggen.) Dit wordt me geweigerd zonder opgave van een echte reden, tenzij zoals ik lees in het verslag “een historie in het verleden” een reden is.

Wat wordt daarmee bedoeld? Het terugroepen van ten onrechte bestede subsidies? Het feit dat Jan en Divine op een achterbakse manier de groep van de Lochtingen kapot gemaakt hebben?

4.0 Wat kan de rol zijn van het buurtcentrum bij conflicten in de buurt?

4.1 Huidige rol van buurtcentrum werkt polarisatie in de hand

Bij een burenconflict, zoals dat wat ik heb beschreven in het rapport van het project ‘Wijk aan Zet’ (met kopie aan Bieke Deleye), en waarbij het buurtcentrum zelf ook betrokken is geraakt, heeft volgens mij het buurtcentrum twee opties: ofwel bewaren de buurtwerkers voldoende deontologische afstand, ofwel stelt het buurtcentrum een onafhankelijk bemiddelaar voor, door beide partijen aanvaard. (De kosten van de bemiddelaar kunnen verdeeld worden tussen beide partijen, tenzij een van de partijen recht heeft op gratis rechtsbijstand, dan moet er naar een regeling gezocht worden die billijk is.) Zelf rechter en partij spelen wordt niet langer aanvaard in een hedendaagse democratische samenleving. Dat is de oude bureaucratie van de industriële maatschappij.

Lukt conflictoplossing niet en zijn er ook mogelijk wetsovertredingen begaan dan is het aan de politie en de gerechtelijke instanties om in te grijpen. Deze kunnen dan door de buurtwerking eventueel worden ingeschakeld. Bieke Deleye heeft door mij uit te sluiten rechter en partij gespeeld en ik ben daarin niet eens gehoord. Dit is autocratie en bureaucratie, pur sang.

Er is nog een tweede reden waarom het buurtcentrum niet bekwaam is om met buurtconflicten om te gaan. De buurtwerking in Macharius Heirnis wordt, niet alleen door mij, maar ook door mensen van andere lokale buurtorganisaties, ervaren als een slangenkuil. Zelf heb ik de storende en elkaar tegensprekende roddels mogen aanhoren van buurtwerkers onderling over elkaar en bepaalde leidinggevenden. Tussen haakjes, roddels ontstaan daar waar een gebrek aan transparantie is. Maar het is niet nodig dat iemand weet heeft van de slechte sfeer binnen de buurwerking, het personeelsverloop in het buurtcentrum spreekt in feite al voor zichzelf. Als je zelf nog niet kunt overeenkomen, hoe kan je dan zorgen dat andere mensen overeenkomen?

Dan is er nog zoiets bizar: op Facebook is er een pagina: Buurwerk Macharius. Ze wordt geafficheerd als ‘publieke organisatie’, maar op de site van de Stad Gent over Buurtwerk Macharius Heirnis Scheldeoord is er geen link naartoe. De pagina is anoniem maar wordt wel heel regelmatig bijgewerkt en is volgens BD de officiële pagina van Buurtwerk Macharius Heirnis Scheldeoord. Heirnis en Scheldeoord zijn uit de naam gevallen, frustrerend als je daar woont. Iemand doodzwijgen (the silent treatment) wordt in de sociale psychologie beschouwd als een van de meest voorkomende vormen van sociale uitsluiting, hoe moeten we het doodzwijgen van een ganse wijk noemen?

 

 

 

In de jaren negentig werd de Heirnis stiefmoederlijk behandeld vanuit het stadsbestuur zowel qua urbanisatie als qua faciliteiten voor lokale organisaties. Drie buurtparken op Macharius, een parkje van nog geen voorschoot groot op Heirnis, dat we dan nog moesten delen met hangjongeren, kleine criminelen die gestolen bromfietsen kwamen demonteren in een dode hoek van het parkje, en junkies. Onze dringende vraag, onder andere vanuit Hand in Hand Heirnis-Macharius, naar lokalen voor jongeren kreeg geen gehoor. Het werd genoteerd, maar er gebeurde niets. Voor jeugdbewegingen moesten we naar Gentbrugge of Sint-Amandsberg met de fiets. Toen onze kinderen zelf al naar de scouts of Crejoo konden fietsen, werd uiteindelijk het buurtcentrum in de Heirnis buurt geopend. Het nu lege gebouw dat de buurtwerking achterlaat op Macharius, nu Herberg Macharius, wordt onderhands geschonken aan de Buren van de Abdij. Onderhands omdat daarover volgens John Vandaele enkel een mondelinge overeenkomst bestond, een uitspraak die hij deed tijdens de buurtwandeling met schepen Baltazar. Iedereen is gelijk, maar sommigen zijn meer gelijk dan anderen. Hierbij ontstaat minstens een vermoeden van “Ons kent ons” Tussen haakjes, hoeveel inwoners van de sociale woningen op Macharius komen daar over de vloer?

4.2 Uitsluiting is het allerlaatste

Uitsluiting in een buurtwerking is echt de laatste maatregel bij zware overtredingen van het huishoudelijk reglement en bij financiële malversaties. Een tijdelijke schorsing gekoppeld aan een regeling om de financiële malversaties te vergoeden lijken mij eerder aangewezen. Bij koppige herhaling kan uitsluiting toch nodig blijken, maar enkel als ultieme maatregel. Reden: sociale uitsluiting heeft ernstige gevolgen en gaat volgens mij regelrecht in tegen de opdracht van buurtwerking, namelijk buurtcohesie bevorderen.

Sociale acceptatie zit ingebed in onze genen, erbij horen is vitaal. Terwijl de perceptie van uitsluiting een (bewust) cognitief proces is, sturen verschillende delen van het menselijk brein daarbij ook (onbewuste) automatische processen aan. Door uitsluiting worden cognitieve functies aangetast en wordt het emotioneel systeem overhoop gehaald. De combinatie van beide fenomenen kan leiden tot ernstige gedragsstoornissen. Fysiologische veranderingen zoals verhoging van het hartritme zijn experimenteel aangetoond. Langdurige uitsluiting maakt mensen ziek en verkort hun levensduur.

De nefaste gevolgen van sociale uitsluiting blijven onderbelicht en dat is een sociaal drama om twee redenen. (1) Exclusie zet een negatieve spiraal van emoties en gedragingen in gang waarvan wie uitgesloten wordt zich meestal niet bewust is. Sociale acceptatie en bewustmaking bieden een uitweg uit die negatieve dynamiek. (2) Armoede is zowel oorzaak als gevolg van sociale uitsluiting. Mentale en fysieke gezondheid worden er door ondermijnd. Ziekte wordt dan opnieuw grond van nog meer uitsluiting. Deze vicieuze cirkel doorbreken kan enkel door structurele veranderingen in de maatschappij. Ook al is wie uitgesloten wordt zich daarvan bewust, hij/zij staat er meestal machteloos tegenover. In een maatschappij waar solidariteit en sociale cohesie het meer en meer moeten afleggen tegen polarisatie en narcisme loert mentale zelfdestructie om de hoek. Meer daarover kan je lezen bij Roy Baumeister, Kipling Williams, Nathan DeWall, Jean Twenge, Richard Wilkinson, Naomi Eisenberger e.a.

5.0 Wat zijn de doelstellingen van de buurtcentra en hoe worden die geëvalueerd?

Anderzijds heb ik nergens een coherente visietekst gevonden van de Gentse Buurtwerking. De meest recente tekst over sociale cohesie is er een van Lieve Destoop (voormalig directeur). Daar staan een aantal zaken in, die verschrikkelijk achterhaald zijn. Een citaat:

“Sociale cohesie is een complex begrip dat vrij eenvoudig gedefinieerd kan worden als de interne bindkracht van een sociaal systeem. Deze definitie toont meteen aan dat het over een systeemgegeven gaat (en dus op zich moeilijk meetbaar is). In de praktijk wordt afgedaald tot het individueel niveau (wat doet persoon X? Hoe voelt persoon Y zich?). Door veel individuele resultaten samen te leggen, krijg je een beeld van het systeem.”

Ook al bestaan er verschillende (overlappende) meetmodellen, je kan sociale cohesie wel degelijk meten. Als je sociale cohesie niet laat meten, kan je nog jaren, ook goed bedoeld, blijven aanmodderen zonder ook maar een stap vooruit te zetten. Zelfbedrog is de meest hardnekkige vorm van bedrog.

Ik had al eerder vastgesteld dat ook ander, maar wel ernstiger, studiewerk van de Stad Gent rond sociale cohesie enkele lacunes bevat. Zie daarover mijn tekst Sociale Cohesie en Sociale Rechtvaardigheid die ik voor de Lochtingen schreef. Een citaat:

… Hedendaagse sociologen als Klaus Boehnke en Stephan Vopel stellen:

“Moderne samenlevingen zijn niet gebaseerd op solidariteit die voortvloeit uit de uniformiteit, maar op solidariteit die wortelt in diversiteit en onderlinge afhankelijkheid” (…) “Daarom hebben ze een inclusieve [mijn cursivering] vorm van sociale cohesie nodig die niet alleen een veelheid van levensstijlen en identiteiten accepteert, maar deze veelheid beschouwt als een sterkte.”

Inclusiviteit? Iemand uitsluiten zonder reden hoort daar niet bij.

6.0 Voorstel voor een oplossing

Ik wil dat de Lochtingen blijft bestaan omdat de verworvenheden, waaraan ook JKDKN hebben meegewerkt niet verloren zouden gaan. Er zijn doelstellingen (dezelfde als deze van de werkgroep stadslandbouw) en er is een huishoudelijk reglement. Het heeft echter niet naar behoren gewerkt, maar ik vind het beter om daar lessen uit te trekken in plaats van terug van nul te beginnen.

Aangezien de tussenkomst van Bieke Deleye alleen meer polariserend heeft gewerkt stel ik voor dat de Lochtingen het project met de bakken in het Lousbergpark volgend teeltseizoen terug onder zijn hoede neemt. Ook al stijgt de burgerparticipatie in België volgens de metingen van de Europese barometer voor sociale cohesie, toch stellen Gentse onderzoekers vast dat het engagement van vrijwilligers is gedaald en vluchtiger is geworden. (Mijn hypothese is dat dit net komt door het gebrek aan sociale cohesie in sommige wijken. Een wijk per wijk meting van cohesie en wat er aan gedaan wordt zou daar klaarheid in kunnen brengen.)

Maar ik wil best rekening houden met die realiteit. Ik stel daarom voor om op twee niveaus te werken: (1) een kerngroep van leden met volledige bevoegdheden (2) een groep sympathisanten met spreekrecht maar zonder stemrecht op de maandelijkse AV; op een vast tijdstip. Ze krijgen ook een verslag van de AV en worden telkens weer uitgenodigd. Ze mogen ook deelnemen aan de jaarlijkse verkiezingen van coördinator en moderator en mogen ook punten op de agenda zetten, maar ze kunnen niet hun wil opdringen aan de groep uitvoerders die instaat voor de continuïteit van het Lochtingen gebeuren.

De algemene vergadering wordt voorbereid door de coördinator en moderator. Deze en andere voorstellen stonden , reeds in oktober 2015 op onze interne blog maar konden niet meer besproken worden. Enkel Nadine en Katrien zijn nog naar een Algemene vergadering gekomen in Juni 2016.

Het spreekt vanzelf dat dit alles moet doorgesproken worden met nieuwe mensen. Het buurcentrum kan er ook zijn gedacht over zeggen maar houdt best de nodige deontologische afstand voorlopig.

7. Update na overleg met stafmedewerker en lokale buurtwerkster

Dit overleg is op niets uitgedraaid omdat we eisten dat de perenboomgaard voor iedereen in de wijk zeven dagen op zeven en 24 uur op 24 uur zou open gesteld worden. Momenteel is het een “gated community”. Enkele reacties van andere leden van de Lochtingen:

Perre V., 23 jaar jong, geboren Belg, studeert nog:

“Misschien willen mensen wel tuinieren onder een autocratie en er strenge regels en hiërarchie er bijnemen, als ze zo maar hun eigen egoïstische doelstellingen kunnen verwezenlijken. Zie maar wat er gebeurt met Erdogan in Turkije.”

Het individu als zijn eigen onderdrukker. Geen prettig vooruitzicht.

Reactie van Ourdia T. alleenstaande Algerijnse moeder. Werkt 4/5, dus altijd goed plannen om haar zoon op tijd af te halen. Toch werkt ze ’s avonds nog als vrijwilligster in het Soepcafé van de wijk.

“Daniël ik heb de bakken in 2017 goed verzorgd maar in Juli is mijn vader gestorven, en moest ik naar Algerije.”

Ik merk op dat dat geen probleem was, dat ik een oogje in het zeil heb gehouden ondertussen, ondanks verbod. Ourdia gaat verder:

“Ze hebben mij niet uitgesloten uit Lousmoes maar ik zag het niet meer zitten met die politiek allemaal. Dat ze jou eruit gegooid hebben. Waarom mogen we geen groenten meer kweken? En dan willen ze enkel nog éénjarige kruiden telen. Van meerjarige kennen ze niks [geeft voorbeeld]. Ze willen er zogezegd een pluktuin van maken. Maar wanneer moeten de werkmensen komen plukken. Ze weten niet eens wat er staat. Er zou altijd iemand bij moeten zijn. En de tuin is niet toegankelijk na kantooruren en ook niet in het weekend.“

Men kan niet zeggen dat ze Ourdia uitgesloten hebben, maar ze hebben wel zodanig gemanoeuvreerd en de plaats bezet, dat het haar onmogelijk werd gemaakt om nog mee te werken. Ze hebben niet de minste moeite gedaan om haar nog te betrekken.

Advertenties

Eén reactie op “Conflict met Sociale uitsluiting op de Heirnis

  1. Pingback: Geveltuin als protest tegen sociale uitsluiting – De Lochtingen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 12/08/2017 door in NL, Social Rejection en getagd als , , .

Navigatie

The precautionary principle

The precautionary principle or precautionary approach to risk management states that if an action or policy has a suspected risk of causing harm to the public or to the environment, in the absence of scientific consensus that the action or policy is not harmful, the burden of proof that it is not harmful falls on those taking an action.

Categorieën

Fotos in Heirniswijk genomen

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Archief

Blog Stats

  • 16.026 hits
%d bloggers liken dit: